YЯOTƧIH

1

گاه‌شناسی نو چیست؟

ایلیا تاپر

مترجم : هیات تحریریه وبسایت yrotsih.com

(توجه این مقاله برای اولین بار در ایران منتشر میشود. هیات علمی وبسایت ایروتسی امیدوار است بدین وسیله بتواند برای نخستین بار منتقدان کرنولوژی موجود تاریخی در دنیا را معرفی و  کانونی برای ارتباط پژوهشگران این حوزه در سراسر جهان باشد .از دوستانی که علاقه مند به اشتراک مقالات ترجمه شده توسط این وبسایت هستند خواهشمندیم اینکار را با رعایت امانتداری انجام داده و منبع مقاله را با ذکر این وبسایت به خواننده اعلام کنند. ضمنا گروه تلگرامی ایروتسی به آدرس "https://telegram.me/joinchat/BQq0wD19gjiwNqEyJZWBcA" دایر میباشد که علاقه مندان میتوانند با پیوستن به آن در جریان برنامه ها ی "بنیاد ایروتسی" قرار گرفته و مشارکت داشته باشند.)


گاه‌شناسی نو منادی دیدگاهی نو و انتقادی نسبت به تاریخ ماست.

مادر آلمان جنبش رو به رشدی از پژوهشگران را داشته ایم که تلاش دارند داده‌های مرسوم تاریخمان را با نگاهی انتقادی تحلیل کنند. مباحثاتی که تا کنون داشته‌ایم ما را به این نتیجه رسانده‌ است که گاه‌شناسی تاریخ ما، آن طور که در مدارس آموزش داده می‌شود، اشتباه است و باید به طور کامل مورد بازنگری قرار گیرد.

آن چارچوب گاه‌شناسیک که از آن برای ردیابی و بسط تمدن‌هایمان ـ یونان، امپراطوری روم،بین النهرین، ظهور مسیحیت، قرون وسطا و ... ـ بهره می‌گیریم، چیزی جز قراردادی که در سده‌‌های 14 و 15 بر سر آن توافق شده‌، نیست. این چارچوب به ندرت بر واقعیت‌ها مبتنی است و بیشتر بر اساس نیاز دستجات نیرومند تنظیم شده تا تاریخی مطابق با اهداف آنان ساخته شود.

آیا می‌توان این امر را به شیوه‌ای عالمانه نشان داد؟ بله. کارهای ما از طریق تحلیل جزء به جزء و با استفاده از بهترین منابع نشان می‌دهند که بیشتر ایده‌هایی که حافظه‌ی ما از تمدن‌هایمان را شکل می‌دهند، اساسشان بر اسناد جعلی است.

نظریات ارائه‌شده در گاه‌شناسی نو دید ما را از تاریخ بالکل دگرگون می‌کنند.شما در این پژوهش ها با غافلگیر کننده ترین نتایج روبرو خواهید شد اما به هر حال در این مرحله ، گاه‌شناسی نو تلاش ندارد تا طرحی معین از تاریخِ بازنگری‌شده را عرضه کند؛ این امر هنوز ممکن نیست. در عوض، بر این هدف است تا محتوای روند مباحثات را نشان دهد. گاه‌شناسی نو مقالات، مرورهای کتاب‌ها و رساله‌های انتقادی را ارائه می‌کند که همیشه هم به یک دیدگاه تعلق ندارند، بلکه حیطه‌ی گسترده‌ای را دربرمی‌گیرند.

افراد زیادی در این بحث شرکت دارند: جامعه‌شناسان، مهندسان، فیزیکدان‌ها و ... . بیشتر این افراد ساکن آلمان هستند، جایی که ده ها کتاب و خبرنامه درکی کلی را از بحث رو به پیشرفت به دست می‌دهند. شمار متخصصین فرانسوی، بریتانیایی و امریکایی شرکت‌کننده در بحث نیز رو به افزایش است. در روسیه مکتب تاریخی دیگری وجود دارد که بر این باور است که گاه‌شناسی ما باید به طور بنیادین مورد بازنگری قرار گیرد.

با این که این بحث با قوت بیشتری شروع شده است، اما بحث جدیدی نیست. در هر قرن محققین و مورخینی ـ افرادی که در اغلب موارد دانشمندانی بسیار مورد احترام بوده‌اند ـ متوجه شدند تصویر ما از تاریخ بر اساس مدارک جعلی بنیاد شده است. نوشته‌های آنان در زمان خودشان مورد بحث قرار گرفت، اما بعدها به دست فراموشی سپرده شد.

گاه‌شناسی نو خیزی است برای داشتن دیدی تازه و انتقادی نسبت به تاریخمان در این جا قصد نداریم بگوییم که تنها گوشه ای از تاریخ مورد انتقاد است بلکه این بحثی کلی است ما کل تاریخ را به نقد می کشیم. نقد گاه‌شناسی امر کاملا تازه‌ای نیست: در لحظه لحظه‌ی تاریخ به پژوهشگرانی برمی‌خوریم که تصور مرسوم از چارچوب زمانی مورد استفاده‌ی مورخین را زیر سوال برده‌اند. تاریخ‌های مربوط به دوران باستان بیش از یک بار تصحیح شده و منابع با دیدی انتقادی تجزیه و تحلیل شده‌اند. نکته‌ی آخر اینکه، هیچ قرنی عاری از جعلیات نیست، جعلیاتی که در بیشتر مواقع تصویری از تاریخ نشان می‌دادند که همساز با ایدئولوژی‌ خاص بود.

گاه‌شناسی نو به طور منظم کارهایی پژوهشی را راجع به این موضوعات منتشر می‌کند. نه فقط تاریخ‌های گفته‌شده در تاریخ، بلکه کل مجموعه افکاری که در ضمیر جمعی ما رسوب کرده‌اند به پرسش گرفته‌ شده‌اند.

موضوعات

اما موضوعاتی که سالن تاریخ ما در آلمان به آنها می پردازد به شرح زیر است. البته موضوعات مهم دیگری هم وجو دارند که در این فهرست به آنها اشاره نمیشود. طبق قاعده، مقالاتی که تحت عنوان «عمومی» قرار گرفته‌اند مروری کلی را از مبحث گاه‌شناسیک ارائه می‌دهند و مناسب افرادی هستند که می‌خواهند برای نخستین بار به موضوع نزدیک شوند. اگر از پیش دانشی کلی از چارچوب گاه‌شناسی کوتاه‌شده داشته باشید، سایر مقالات را بهتر خواهید فهمید.

نجوم: بشر از آغاز تمدن به آسمان نگریسته و مشاهدات خود را ـ چه از طریق بنای پرستشگاه‌های سنگی و چه از طریق دست‌نوشته‌هایی که همیشه هم از صدمه در امان نبوده‌اند ـ ثبت کرده است.

تقویم: تقویم بر اساس مشاهدات نجومی درست شده است. بنابراین، برای یافتن مقالاتی راجع به نجوم شاید بخواهید در این طبقه هم جستجو کنید. اما این طبقه چیزی بیشتر در خود دارد؛ بسیاری از تقویم‌ها، چه آنان که سینه به سینه منتقل شده‌ و چه آنان که در اسناد مکتوب به ثبت رسیده‌اند، نکاتی را پیرامون اطلاعات نجومی به ما می‌گویند، همان‌طور که جشن‌ها، روزهای قدیسین و آداب و رسوم مردمی مرتبط با آنها چنین کاری را انجام می‌دهند.

بلایای طبیعی: بیشتر نویسندگانی که تحقیقات خود را در گاه‌شناسی نو منتشر می‌کنند متخصصین بلایای طبیعی هستند؛ یعنی این افراد معتقدند که در تاریخ زمین حرکت‌ها و تغییرات ناگهانی رخ داده‌ که از شرایط زمین‌شناسی، کیهانی یا الکترومغناطیسی نشأت گرفته‌اند. به عقیده‌ی بیشتر دانشمندان امروز، تکامل همیشه تدریجی نیست و همیشه رفتن از مرحله‌ای به مرحله‌ای دیگر به گذشت میلیون‌ها سال نیاز ندارد. بلاباوری (Catastrophism) از مرحله‌باوری (Gradualism) قدمت بیشتری دارد و پیش از این، کوویه (در قرن هجدهم) از مدافعان آن بوده است.

تعیین تاریخ: تعیین تاریخِ یافته‌های باستان‌شناسی مشکل عظیمی است. روش رادیوکربن که مدت‌ها‌ قابل اعتماد پنداشته می‌شد، آن قدر دقیق نیست که نتایج واقعاً مطلوب به دست دهد. روش‌های دیگر مانند دندروکرونولوژی نیز معایب خود را دارند؛ در اغلب موارد برای استفاده از این روش باید آن را از پیش با شیئی که قدمتش معلوم است (قدمتی که علی‌الظاهر در درستی‌اش تردیدی نیست)، تنظیم (کالیبره) کرد. و آخر کار هم نتیجه‌ی آزمایش همان تاریخی را که از ابتدا درست پنداشته می‌شد، تایید می‌کند.

زبان و خط: مدت‌ها پیش، دانشمندان در پی یافتن «زبان ابتدایی بشر» بودند که تمام زبان‌های دیگر از آن نشأت گرفته است. اما زبان‌ها تنها به گویش تقسیم نمی‌شوند؛ آنها همچنین با یکدیگر ترکیب می‌شوند، کنش نشان می‌دهند و زبان‌های دورگه را شکل می‌دهند. با عنایت به این مساله که بسیاری از متون «باستانی» پیش از دوران نوزایش نوشته نشده‌اند، می‌توانیم چنین نتیجه‌گیری کنیم که «زبان‌های معیار» ی چون لاتین، یونانی کهن و عربی کلاسیک جوان‌تر از زبان‌های محلی‌ هستند که هنوز هم صحبت می‌شوند.

سکه: سکه‌ها نزد مورخین ارزش بسیار دارند... مگر این که قلابی باشند (شوربختانه، بسیار بیشتر از آنچه که بخواهیم تصورش را کنیم در کلکسیون‌ها سکه‌ی قلابی وجود دارد) یا بخواهیم از آنها برای پر کردن جاهای خالی در چارچوب زمانی‌ای که از پیش تعیین شده‌، استفاده کنیم. تا پیش از سده‌ی شانزدهم، به ندرت می‌توان سکه‌ی اروپایی تاریخ‌داری را یافت که بتوان بدون هیچ تردیدی آن را مورد قضاوت گاه‌شناسیک امروزی قرار داد. فقط سکه‌های عربی ـ اسلامی هستند که تقریبا در همه‌ی موارد بر خود تاریخ دارند.

ساختمان‌ها: این بخش حاوی مقالاتی پیرامون بناهای باستانی از قبیل دیوارها، پرستشگاه‌ها، اهرام، دایره‌های سنگی، گورها و ... است که نحوه‌ی ساخت یا کاربرد آنها هنوز هم موضوع بحث و چالش است.

تکنولوژی: در اینجا پیشرفت تکنیکی تمدن‌های اولیه و تاثیر آن را بر رشد اجتماعی و سیاسی بررسی می‌کنیم. یکی از جذاب‌ترین دوره‌های تاریخ عصر مفرغ است که استفاده از فلز در آن، اساس نظم جدید اجتماعی را پی‌ریزی می‌کند. معمای هنوز ناگشوده‌ی شیارهای چرخ‌ گاری‌ها نیز جزء این بخش است.

دین: مسیحیت بسیار جوان‌تر از آن است که می‌پنداریم. شاید حتی مهم‌ترین و یگانه علت گاه‌شناسی غلط ما تلاش برای بخشیدن عمری کهن و احترام برانگیز به کلیسا باشد. احتمالاً کلیسای عیسوی به شکل امروزین آن در همان زمانی شکل گرفت که یهودیت و اسلام شکل گرفتند؛ این سه دین از آغاز بر یکدیگر تاثیر گذاشته‌اند.

اسلام: تاریخ‌نگاری عرب هم تحت تاثیرات بیرونی قرار گرفته است. تاریخ اسلام هم باید دوباره و از دیدگاهی بی‌طرف و عالمانه و ورای تاثیرپذیری از ایمان نگاشته شود. همچنین در این بخش مقالاتی را گنجانده‌ایم که از دیگر ابعاد تمدن «عربی ـ اسلامی» سخن می‌گویند، حتی اگر این ابعاد مستقیماً به دین ربط پیدا نکنند.

جعلیات: طی قرن اخیر معلوم شده که حجم عظیمی از یافته‌های باستان‌شناسی از قبیل دست‌نوشته‌ها، کنده‌کاری‌ها روی سنگ، سکه‌ها، مجسمه‌ها، جواهرات و غیره قلابی بوده‌اند. آن طور که پیداست، متاسفانه بخش بیشتری از این آثار هنوز هم در موزه‌ها جای دارند و همچنان دانش ما را از تاریخ شکل می‌دهند. جعل امری متعلق به گذشته نیست، هر ساله جعلیات جدیدی ساخته و گه‌گاه در موسسات علمی هم قرار داده می‌شوند.

تکامل: در اینجا به تکامل بشر، شکل ظاهری او در بین دیگر گونه‌های جانوری و شرایط زمین‌شناسیک و زیست‌شناسیکی که به رشد او شکل داده‌اند، پرداخته می‌شود. برای یافتن تمام نوشته‌های دیرین‌شناسیک باید اینجا را جستجو کنید. حتی گاه‌شناسی این رشته نیز ممکن است محتاج دوباره‌نویسی باشد.

کتاب: گاه‌شناسی نو به طور مرتب مرورهایی را منتشر می‌کند که روی کتاب‌ها صورت گرفته‌اند، چه کتاب‌های امروزی و چه آنهایی که در سده‌های پیشین نوشته شده‌اند. چون این مرورها بررسی‌های ادبی نیستند، شخص مرورگر در اغلب موارد مستقیما وارد موضوع می‌شود، داده‌ها را زیر سوال می‌برد، خطاها را آشکار می‌کند یا به نتایج متفاوت می‌رسد و به نحوی موثر این متون را به مقاله‌ی شخصی خود تبدیل می‌کند. از این رو، مرور کتاب ها همیشه در این بخش فهرست‌بندی نشده‌اند، بلکه گه‌گاه ذیل موضوع کتاب قرار داده شده‌اند.

عناوین

عناوین زیر تنها می‌توانند به شما برداشتی کلی از محدوده‌ی بحث ما ارائه دهند که البته تکان‌دهنده هستند، اما هر خط آنها محصول بررسی‌های دقیق و سال‌ها پژوهش است. شماری از کشفیات در ذیل آورده شده است:

 

1- پیش از سده‌ی چهاردهم، هیچ تاریخ درستی نداریم؛ همه‌ی تاریخ‌ها باید بررسی شوند

2- از زمان امپراطوری روم بسیار کمتر از 2,000 سال سپری شده است

3- کلیسا به عنوان نهادی مذهبی تنها از قرون وسطا وجود داشته است 

4- کتاب مقدس، به شکل امروزی‌اش، در قرن پانزدهم نوشته شده است 

5- اولین نسخه‌ی کامل و چاپی تلمود در زمان اصلاحات تسوینگلی (ونیز، 1519-1523) درست شد

6- مسیحیت، یهودیت و اسلام کم و بیش در یک زمان به وجود آمدند

7- بسیاری از نویسندگان یونانی و رومی عملا محصول ادبیات دوره‌ی نوزایش هستند

8- عمر امپراطوری‌های مصر و بین‌النهرین، در بهترین حالت، به بیشتر از چند صد سال نمی‌رسد

8- چندین بلای کیهانی ـ حداقل یکی از این بلایا در هزار سال قبل ـ بر تقویم ما اثر گذاشته‌اند گاه‌شناسی تمدن‌های دیگر از قبیل تمدن چین و هند طبق نمونه‌ی اروپایی برساخته شده‌اند

9- بخش مهمی از آثار تاریخی موزه‌های ما قلابی هستند

10- ساختمان‌ها، آثار هنری و نقاشی‌های اصیل اغلب چیزهای به ما می‌گویند که با تفاسیر امروزی از این آثار متفاوت هستند 

11- بنا به قاعده، جعل دست‌نوشته‌ها از جعل سایر آثار راحت‌تر است، اما حتی کنده‌کاری‌های روی سنگ نیز می‌توانند قلابی باشند یا به اشتباه تفسیرشوند

12- زبان‌های «کلاسیک» مانند لاتین، یونانی و عربی کلاسیک برساخته‌های دوران متاخر هستند

این عناوین می‌توانند به شما شمه‌ای از موضوع اصلی بحث ما بدهند، یعنی تاریخ باستان، قرون وسطا و دوران نوزایش. تمرکز عمده‌ی ما بر تمدن‌های حوزه‌ی اروپا وبین النهرین و مدیترانه است که شامل دنیای عرب نیز می‌شود، اما این بدان معنی نیست که ما کاری راجع به سایر نقاط جهان نکرده ایم یا بالکل مخالف تحقیق راجع به سایر نقاط جهان هستیم. مسلم است که ما به تمام رشته‌‌ها می‌پردازیم: باستان‌شناسی، ادبیات، معماری، سکه‌شناسی، تاریخ ادیان، فیلولوژی، نجوم... و حتی تکامل بشر و فیزیک نجومی.

در اینجا سوالی مطرح می‌شود: آیا ما فقط راجع به عقاید شخصی صحبت می‌کنیم یا اینکه می‌توان این بحث دامنه‌دار را با شیوه‌های علمی نیز دنبال کرد؟ پاسخ مثبت است؛ بحث، بحثی کاملا عالمانه است و در هر مرحله از کار شیوه‌های علمی باید به کار بسته شوند.



آیا این کارِ علمی است؟

بی‌تردید تغییر تصویری که از تاریخ داریم، به آن شکل بنیادینی که ما در اینجا مطرح می‌کنیم، تلاش عظیمی را طلب می‌کند. پس تعجبی ندارد که صداهای بسیاری بلند شود و در تلاش برای بی‌آبرو کردن عقاید مطرح‌شده در اینجا، آنها را «شبه‌علم»، باورهای سری و رازآلود و یا فقط سبکی نو از ادبیات تاریخی بخوانند.

فزون اینکه، بخشی از این مساله ممکن است زاییده عقیده‌ی تعدادی از شرکت‌کنندگان در مباحثات ما باشد؛ کسانی که خود را از واژه «علم» یا «عالم» دور می‌کنند و معتقدند که این واژه‌ها به نویسندگان آکادمیکی تعلق دارد که خود را از واقعیت جدا کرده‌اند. در اینجا ما سر آن نداریم که وارد مباحث لغت‌شناسیک این چنینی شویم.

 اما باید روشن کنیم که بحث و جدل‌های گاه‌شناسی نو همیشه در معنای اخص کلمه، عالمانه هستند. این مباحث:

همیشه بر اساس اصول پذیرفته‌شده‌ی همگانی صورت می‌گیرند

نسبت به منابع دید انتقادی دارند: پیش از به سوال گرفتن منبع، هیچ چیز پذیرفته نیست

تنها نتایجی را می‌پذیرند که به شیوه‌ای منطقی فهمیده شوند

همیشه ساده‌ترین توضیحات ممکن را ترجیح می‌دهند


بنابراین، قلابی خواندن تمام مدارک قرون وسطا یا تمام سنگِ‌ گورهای ویزیگوت‌ها ناشی از فقدان اندیشه‌ورزی عالمانه نیست؛ برعکس، این نظرات حتی از نظرات جریان مرسوم و غالب نیز عالمانه‌تر هستند. نباید فراموش کنیم که برجسته‌ترین دانشمندان پس از سال‌ها تحقیق اعلام کردند که بیشتر مدارک و کنده‌کاری‌های سنگی بی‌تردید قلابی هستند؛ تنها بخشی کوچک از این آثار «اصل» تشخیص داده شدند و راه به موزه‌ها و کتاب‌های درسی پیدا کردند.

پژوهش انتقادی جدیدی که این آثار را بار دیگر به پرسش می‌گیرد و در هر مورد خواستار مباحثه در آن مورد خاص می‌شود تا سره را از ناسره جدا کند، اگر مباحثاتش قانع‌کننده باشند، پس می‌توان گفت که این شیوه‌ی کار بدون شک شیوه‌ای عالمانه است.

پیداست که این کار در صورتی به موفقیت می‌انجامد که بدون تعصب و بدون بیم از دست‌ دادن گذشته‌ی باشکوه ملی صورت گیرد، حال چه در مورد امپراطوری وزیگورات‌ها باشد چه شارلمانی. اگر معلوم شود که دوره‌های بلند تاریخ ما هیچ یافته‌ و اسناد باستان‌شناسیک مطمئنی به دست نمی‌دهند، آن وقت است که چاره‌ای نداریم جز این که نگاهی دقیق به گاه‌شناسی خود اندازیم و بپرسیم که این گاه‌شناسی بر چه شالوده‌ای استوار است. و اگر پی ببریم که این گاه‌شناسی پایه‌اش بر اسناد مذهبی و ایدئولوژیک است که برای تقویت قدرت یا نهادی مشخص نوشته شده‌اند، آن وقت است که دیگر نمی‌توانیم تمام سنت تاریخ‌نویسی خود را به شیوه‌ای بسیار انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار ندهیم.

و این دقیقاً همان کاری است که گاه‌شناسی نو انجام می‌دهد. برای کسانی که به تاریخ علاقمندند، هر قدم به نحوی منطقی قابل فهم است. و مسلم است که چون انجام این کار مستلزم تحلیل دقیق منابع است ـ این تنها راه کشف خطاهای تصویر مرسوم ما از تاریخ است ـ حجم عظیمی از متون و اسناد باید مطالعه شوند. هدف گاه‌شناسی نو پیشبرد این کار است؛ از این رو، در اینجا با نوشته‌های بسیار زیادی روبرو خواهید شد که می‌توانید به آنها نگاهی اندازید تا عقیده‌ی خود را شکل دهید.


رهنمون‌ها

اگر تاریخ متداول اعتبار خود را از دست داده است، پس چه چیزی معتبر است؟ پاسخ دادن به این سوال به هیچ عنوان کار ساده‌ای نیست. منتقد گاه‌شناسی هنوز در ابتدای راه است و پژوهشگران مختلف هنوز به این اجماع نرسیده‌اند که چه چیزی باید مطمئن تلقی شود و چه چیز محل شک و تردید. البته چند قرن اخیرِ ما کم و بیش به خوبی مستند شده است. اما تعیین نقطه‌ی پایان برای تاریخ کاذب و نقطه‌ی شروع برای تاریخ راست کار بسیار دشواری است.


برهه‌ها

نویسندگانی که مقالات خود را در گاه‌شناسی نو منتشر می‌کنند در دیدگاه‌های زیر اشتراک نظر دارند:

* تقریبا از 1600 میلادی در اروپا تاریخ ما کم و بیش به دقت ثبت شده است. می‌توان در جزییاتی چون تاریخ دقیق سال‌ها تردید روا داشت، اما چارچوب کلی صحیح انگاشته می‌شود.

* اطلاعات ما را از سده‌ی پانزدهم میلادی ـ با ظهور علم نجوم در اروپا، ماشین چاپ، کشف سواحل افریقا و غیره ـ می‌توان در کل نزدیک به واقعیت قلمداد کرد، اما تمام تاریخ‌های پس از میلاد بعدها محاسبه شده‌اند، یعنی این که بررسی دقیق [این تاریخ‌ها] الزامی است.

* تمام رویدادهای پیش از سده‌ی پانزدهم میلادی بسیار بعد از وقوع این رویدادها ثبت و تاریخ‌گذاری شده‌اند. ممکن است که نحوه‌ی وقوع این رویدادها با آن چه به ما گفته شده تفاوت بسیار داشته باشد یا اصلاً اتفاق نیفتاده باشند. اشخاص بسیار ـ از پادشاهان گرفته تا سلسله های پادشاهی ، روحانیون و نویسندگان ـ بعدها اختراع شدند.

* پیش از سده‌ی پانزدهم، تکامل فرهنگ‌ها از آن چه که عموماً پنداشته می‌شود سریع‌تر رخ داده است.

بلایا

* بلایای طبیعی که گه‌گاه رخ می‌داده‌اند تاثیر مهمی بر تکامل زمین داشته‌اند و باید در فرضیه‌ها و مدل‌های زمین‌شناسیک ما لحاظ شوند.

* چندین بلای طبیعی در تاریخ متاخر بشر اتفاق افتاده‌اند که توضیح‌گر پیشرفت‌های فرهنگی مهمی هستند. به رغم این، بعدها آثار وجود این بلایا به عمد از حافظه‌ی جمعی زدوده شده است.

روش‌ها

* ما از روشی علمی استفاده می‌کنیم که به شیوه‌ای انتقادی تمام منابع و اسناد را درباره‌ی یک رویداد خاص ـ چیزهایی مثل نوشته‌ها، حفاری‌ها، چینه‌شناسی، سکه‌ها یا نقل‌ قول‌های شفاهی ـ جمع‌آوری، تحلیل و به بوته‌ی آزمایش می‌گذارد. هر اظهار نظر بر اساس حقایق عموماً پذیرفته‌شده توضیح داده خواهد شد. هنگامی که یک شئی یا سند قلابی اعلام می‌شود، باید برای این گفته مدرکی که مبتنی بر تحلیل منطقی باشد ارائه کرد. [در روش ما] از اسناد علمی گذشته استفاده می‌شود حتی اگر با دیدی انتقادی تفسیر شوند.

* شباهت‌های برهه‌ها یا دودمان‌های مختلف که ممکن است محصول مقایسه‌ی آماری باشد، نمی‌تواند محملی برای نتیجه‌گیری‌های عام تلقی شود.

* روش‌های متداول و علمی تاریخ‌گذاری ـ مثل رادیوکربن (کربن ـ 14) دندروکرونولوژی، ترمولومیسانس و ... ـ را نمی‌توان بدون داشتن دید انتقادی پذیرفت، زیرا این روش‌ها از مقایسه‌ی اشیایی پدید آمده‌اند که پنداشته می‌شد به دقت تعیین تاریخ شده‌اند، در حالی که تاریخ‌گذاری آنها فقط بر اساس گاه‌شناسی متداول صورت گرفته است. بنابراین، خروجی این روش‌ها از ابتدا بخشی از ورودی محسوب می‌شود و نمی‌تواند به عنوان حقیقتی مستقل قلمداد گردد.


برخی از نویسندگان ما

در اینجا به فهرست نویسندگانی را می بینیم که این روزها در مباحث مربوط به گاه‌شناسی نو و کوتاه‌شده شرکت می‌کنند، اما پیرو رهنمون‌های مشترک نویسندگان گاه‌شناسی نو نیستند. تلاش شده تا این فهرست حاوی اطلاعات پیش‌زمینه‌ای مربوط به دانشمندان معاصری باشد که اغلب در مقالات ما از آنان نقل قول شده یا به ایشان ارجاع داده می‌شود.

 


کریستین بلوس (1957) زمینه‌ی پژوهشی: روش‌های تعیین تاریخ، تعیین تاریخ با استفاده از رادیوکربن

امیلیو گونزالز فرین (1965) عرب‌شناس متخصص: اسلام، تاریخ اندلس

میشا گابوویچ (1977) زمینه‌ی پژوهشی: جامعه‌شناسی واقعی

والتر هاگ (1958) کرایشگو (کارلسروهه، آلمان) معلم زمینه‌ی پژوهشی: دوره‌ی ماقبل تاریخ آلمان و اروپای مرکزی

گونتر لولینگ (1928) ارلانگن (آلمان) عرب‌شناس زمینه‌ی پژوهشی: اسلام، تاریخ ادیان

فرانسوا دو سار (1947) نیس (فرانسه) جانورشناس زمینه‌ی پژوهشی: تکامل بشر، زمین‌شناسی

کریستوف داپن: خالق دو کتاب در زمینه‌ی ما. وی ساکن سویس است.

یوردان تابوف (1946) صوفیه (بلغارستان) ریاضیدان زمینه‌ی پژوهشی: سکه، نقشه

اُوه توپر (1940) برلین (آلمان) نویسنده زمینه‌ی پژوهشی: تقویم، دوره‌ی ماقبل تاریخ، قرون وسطا، جعلیات، نجوم باستان

ایلیا. او. توپر (1972) مادرید (اسپانیا) روزنامه‌نگار زمینه‌ی پژوهشی: تقویم، اسلام

آندریاس شوریلوف داگندورف (آلمان) مهندس زمینه‌ی پژوهشی: پمپِی

کارین واگنر رم (ایتالیا) معلم و پژوهشگر زمینه‌ی پژوهشی: قرون وسطا در ایتالیا و فرانسه

پیتر وینزلر بیل (سویس) متخصص الهیات زمینه‌ی پژوهشی: تاریخ ادیان

هرمان دترینگ: متخصص الهیات به تجزیه و تحلیل تاریخ مسیحیت و کتاب مقدس می‌پردازد.

آناتولی فومنکو: ریاضیدان روس. وی بنیادگذار تحلیل آماری تاریخ است.

هورست فردریش: دانشمند.

ایگون گابوویچ: ریاضیدان و متخصص کامپیوتر.

میشا گابوویچ: جامعه‌شناس. تحصیلاتش را در پاریس به پایان رساند و هم‌اکنون در دانشگاه پرینستون ایالات متحده‌ی آمریکا مشغول به کار است.

گرنوت ل. گیز: ناشر مجله‌ی Efodon-Synesis که مقالات گاه‌شناسی کوتاه‌شده را چاپ می‌کند.

گونار هاینسون: جامعه‌شناس. کتاب او سومری‌ها وجود نداشتند (1988) اساس بررسی گاه‌شناسی خاور میانه قرار گرفت.

هریبرت ایلیگ: ناشر و پژوهشگر. وی بولتن Zeitensprünge (مرور زمان) را منتشر می‌کند. شناخته‌ترین نظریه‌ی وی حاکی از آن است که 297 سال [از تاریخ] قرون وسطی ساختگی است.

پل ک. مارتین: اقتصاددان. متخصص سکه‌شناسی.

کریستوف مارکس:متخصص کامپیوتر. وی در مورد عوامل الکترومغناطیسی بلایای طبیعی تحقیق می‌کند.

گرت مایر: وکیل دعاوی. درباره‌ی مسائل مختلف دوران اولیه‌ی تاریخ مطلب می‌نویسد.

زینب آنجلیکا مولر: معلم. درباره‌ی تاریخ ادیان می‌نویسد.

هانس ـ اولریش نیمیتس: (†) استاد تکنولوژی. پژوهشگر روش‌های تعیین تاریخ (همراه با ک. بلوس)

کریستوف فیستر: معلم. بر این نظر است که تاریخ پیش از سده‌ی هفدهم آغاز نشده است.

توماس ریمر: محقق در زمینه‌ی'keltenschanzen' (محوطه‌های مربع‌شکل سلتی)

اولریش وویت: ریاضیدان و متخصص تقویم. وی مخالف گاه‌شناسی کوتاه‌شده است.

کلارک ولتون: پژوهشگر آمریکایی و صاحب‌ نظرات انتقادی نو در رابطه با گاه‌شناسی.

وولفرام زارناک: فیزیکدان. وی درباره‌ی تاریخ ادیان می‌نویسد.

 

 

Like
Invalid template file /var/www/html/components/com_easydiscuss/themes/simplistic/post.comments.php
Responses (1)
  • Accepted Answer

    28 October 2017 ساعت 21:46 - #Permalink
    0
    • با سلام و عرض خسته نباشید
    • بعد از دو سال و نیم که این مقاله درج شده مفتخر شدم اونو بخونم.
    • باید بگم خیلی احساس خوبی بهم دست داد.
    • ولی نگاه بنده نسبت به تاریخ به ویژه تاریخ معاصر کمی انتقادی تره.
    • معمولا برای همه میسر نیست رخدادهای زمان حال رو از  نزدیک ببینن و باید ببینن رسانه ها چی میگن. رسانه های زمان ما همان تاریخ نویسان قرون وسطا هستن که با ذهنیت و هدف خاصی تاریخ رو نوشتن. رسانه در دست حکام قرار داره و متاسفانه در تاریخ یک موضوع قطعیه و اون اینه که تاریخ تکرار میشه و قدرتمندان تاریخ نویسانند.
    • ولی با بینش گاه شناسی و بسط اون به همه ادوار تاریخ ، حتی زمان حال و بررسی علمی پدیده ها میتونه مارو در رسیدن به حقیقت کمک کنه.
    Invalid template file /var/www/html/components/com_easydiscuss/themes/simplistic/post.comments.php
    The reply is currently minimized Show
Your Reply

Specify a password to lock discussions to only users who has the password.

You may add additional URLs that you would like to include in your post.

Add URL
Go to top